شماره تلفن تماس با ما

051-34227301

 

My title

بودیسم در تبت-بخش اول

بودیسم در تبت-بخش اول
معرفی رسمی کتاب مقدس بودائی به تبتی در طول سلطنت بیست و هشتمین پادشاه یورلنگ یعنی پادشاه لاتو توری نیانتسن، حدود سال 500 بعد از میلاد اتفاق افتاده است، البته این کتاب در آن زمان ترجمه نشد. پس ازآن، سی و سومین پادشاه تبت، سونگ تسن گامپو این کتاب را ترجمه کرد.

ظهور اولیه بودیسم در تبت

در بسیاری از منابع گفته شده است که معرفی رسمی کتاب مقدس بودائی به تبتی در طول سلطنت بیست و هشتمین پادشاه یورلنگ یعنی پادشاه لاتو توری نیانتسن (Lhatho Thori Nyantsen) (حدود سال 500 بعد از میلاد) اتفاق افتاده است، البته این کتاب در آن زمان ترجمه نشد. پس ازآن، سی و سومین پادشاه تبت، سونگ تسن گامپو (متولد سال 617) این کتاب را ترجمه کرد. به علاوه، پادشاه سونگ تسن گامپو دو همسر از کشورهای متحد با قدرت همسایه اتخاذ کرد. یکی از همسرهای وی نپالی و دیگری چینی بود. هردوی آن‌ها بودائی بودند و هر دو نیز به عنوان بخشی از جهیزیه‌ی خود تصاویر باارزشی از بودا به همراه داشتند. آن‌ها پس از مدتی معابدی در لهاسا بنا کردند و تصاویر بودا را در آنجای دادند. معبد جوخانگ توسط شاهزاده بریکوتی (شاهزاده‌ی نپالی) و معبد راموچه توسط شاهزاده ونچنگ (شاهزاده چینی) بنا شد. این اولین پایگاه قابل رؤیت بودیسم در تبت بود. پادشاه تبت قبل از نیمه دوم قرن هشتم فعالانه بودیسم را به عنوان آئین کشوری خود ترویج داد. سی و هشتمین پادشاه تبت یعنی تریسونگ دتسون (در برخی کتاب‌های تاریخی از وی به عنوان سی و هفتمین پادشاه تبت یادشده است) از دانشمندان هندی شانتراکشیتا (Shantarakshita) و کامالاسیلا (Kamalasila) دعوت کرد، آن‌ها نیز وقتی نتوانستند صومعه‌ی سامیا را برخلاف اعتراض بون بنا کنند، پیشنهاد دادند تا از پادماسامباهاوا (گورو رینپوچه) دعوت شود تا به تبت بیاید.
انجمنی روحانی در اولین معبد بودائی، سامیا که توسط پادماسامباهاوا ساخته شده بود، برپا شد. در این دوران، ترجمه کتاب مقدس صادقانه شروع شد. در آن زمان، تعداد زیادی از دانشمندان هندی به تبت دعوت شدند و احکام بودیسم به زبان تبتی ترجمه شد، حال آن که در آن زمان، گورو پادماساهامباوا شورشیان را از معتقدین آئین بون کنترل می‌کرد؛ بنابراین، تمام این موارد به برپایی بودیسم در تبت کمک کرد و حضور سَنگه (Sangha) نیز ضروری به نظر می‌آمد. در سال 792 پس از بحث فلسفی طولانی‌‌ای که صورت گرفت، پادشاه تری سانگ دتسون به طور رسمی بودیسم هندی، نه بودیسم چینی که در مذاکرات شکست خورده بود را به عنوان مذهب رسمی تبت اعلام کرد.

گورو پادماسامباهاوا

جادوگری از هندوکش به نام پادماسامباهاوا اصول تانتریک ماهایانا را عمیق‌تر معرفی کرد. در آن زمان، مشکل به کارگیری نیروهای مخفی (تشریفات جادویی موجود) به منظور اطمینان از رهایی و اجتناب از توالی بی اندازه‌ی تولد دوباره بود. برخی می‌توانستند از شیوه‌های شمنیسم (shamanism) استفاده کنند اما با اهداف جدید. پادماسامباهاوا موفق شد تا آئین تبتی را پس از پیروزی بر تمام جادوگران بون-پو که یکی پس از دیگری شکست داد، تغییر دهد. معبد بزرگ سامیا تحت انگیزه وی طی 12 سال (حدود سال 775) و بر اساس مدل یکی از معابد هندی (احتمالاً مدل مالاندا) ساخته شد. او معابد زیادی را در لهاسا و دره یارلونگ بنا کرد، به علاوه، در همه جای تبت رد پایی از خود باقی گذاشت. اعتقاد بر این است که صدها غار مراقبه در کشور به واسطه حضور وی متبرک شدند. این مکان‌های انزوا و غارها هنوز هم قابل دیدن است و توسط مرتاض‌ها و مراقبه کننده‌ها استفاده می‌شود.

زوال و احیا بودیسم در تبت

بودیسم تقریباً پس از سال 842 زمانی که پادشاه لانگدارما شدیداً بودیسم را مورد اذیت و آزار قرار می‌داد از بین رفت. پس ازآن تا مدت‌ها هیچ انتصاب و یا قدرت مذهبی رسمی در تبت وجود نداشت. در حقیقت، مذهب اصلی بون غالب شد. در سال 978، با معرفی چندین دانشمند هندی و راهبان تبتی که در هند مطالعه می‌کردند، بودیسم به کمک پادشاه یشه او گوگ از قلمرو گوگ احیا شد. احیای واقعی بودیسم پس از سال 1042 صورت گرفت، زمانی که آتیشا دی پانکارا (Atisha-di-Pankhara) (جوجی پالدن آتیشا) تبتی‌ها را به مسیر صحیح برگرداند. وی فلسفه بودیسم را خیلی واضح و خلاصه ارائه کرد که پایه‌‌ای شد برای آموزه‌های فلسفی در اکثر سنت‌های تبتی. نفوذ مربیان هندی پس از آتیشا محدود شد. مهم‌ترین شاگرد آتیشا فردی عامی به نام درومتنپا بود که بنیان گذار سنت کادام (kadam) بود. این سنت به شکل آن روزی خود دیگر وجود ندارد اما تأثیر زیادی بر مکاتب بعدی کارگیو، ساکیا و به ویژه گلوگ داشت. مربیان تبتی نظیر حضرت دالایی لاما اصرار دارند که بودیسم تبتی امروزه نیز با دقت بازتاب همان بودیسمی است که در قرن 11 در هند وجود داشت. او واژه لامائیسم (دین بودائی در تبت) را نیز رد می‌کند و اظهار دارد که مربیان تبتی شکل خودساخته بودیسم را ایجاد کرده‌اند.
از زمان خلق بودیسم در تبت، این مذهب در دوران مختلف زمانی بسیار تحت تأثیر بوده است و همین امر موجب ارتقای بودیسم تبتی امروزی شده است که با بودیسم اصلی هند و بودیسم سایر همتاهای آسیایی تمایز دارد. مذهب بون تبتی مواردی را که بیش از همه تأثیرگذار بوده بیان می‌کند. پرچم‌های نماز و عودی که امروزه وجود دارد از مذهب بون باقی مانده است. نه تنها تأثیرات بیرونی، بلکه پیشرفت دانشمندان بودائی تبت نیز به پیشرفت بودیسم کمک کرده و باعث شده است تا بودیسم به تدریج به چهار فرقه در دوران مختلف تبدیل شود. این فرقه‌ها عبارت‌اند از: نیانگ ماپا (Nyinmapa) توسط گورو پادماسامباهاوا؛ فرقه کادام توسط آتیشا و شاگرد تبتی او درومتنپا، این فرقه بعدها به گلوگ تبدیل شد؛ کارگیو توسط مارپا لوزاوا (Marpa Lozawa) و کیونگپو نیالجور (Kyungpo Nyaljor)؛ ساکیا توسط خون کونچوک گیالپو (Khon Konchok Gyalpo) و فرقه گلوگ توسط جی تسونگخاپا.

نیانگ ماپا

کلمه «نیانگ ما» به طور تحت اللفظی به معنای بسیار کهن است و قدیمی‌ترین شکل سنت بودیسم در تبت به حساب می‌آید. مکتب نیانگ ما کمابیش ادامه بودیسم اولیه است که توسط دانشمند هندی مادماسامباهاوا (گورو رینپوچه) معرفی شد. اطلاعات تاریخی پادماسامباهاوا به طورکلی در افسانه‌ها پنهان شده است (گفته می‌شود که وی قبل از آمدن به تبت، حدود 3600 سال در هند زندگی کرده است) اما او در سال 817 به دعوت سی و هشتمین پادشاه تریسونگ دتسون به تبت آمد. مطالعه منطق و فلسفه در ابتدا محدود بود اما تأکید زیادی بر مراقبه تانتریک می‌شد. البته لازم به ذکر است که در طول مکتب نیانگ ما، اتفاقات قابل توجهی در طول سال‌ها رخ داده است. برخی جنبه‌های معمول سنت نیانگ ما عبارت‌اند از: تمرین دوچن (تلاش برای بررسی مستقیم طبیعت بنیادی ذهن، بدون تکیه بر تجسم و تصویرسازی) و وجود کتب مقدس مخفی یا «ترما» ازنظر پادماسامباهاوا که بعدها توسط اساتید پس از او کشف شدند.
امروزه رهبر مکتب نیانگ ما شخصی به نام مینگدرولینگ تریچن گیورمه کونسانگ وانگیال (Mingdrolling Trichen Gyurme Kunsang Wangyal) است، متأسفانه وی در سال 2008 در هند درگذشت و پس از او شخصی از مکتب پایول به نام کیابجه دروبوانگ پما نوربو رینپوچه (Kyabjé Drubwang Pema Norbu Rinpoche) یا پنر رینپوچه به رهبری رسید. وی استاد بنام دوچن در بودیسم بود. او نیز در سال 2009 درگذشت. در حال حاضر، لاما آچوک (اچ. اچ جامیانگ لونگدوک گیالتسن {H.H Jamyang Lungdok Gyaltsen}) رینپوچه از صومعه یاچن استان گانزی و دوردارک رینزین چوئفل (Dordrak Rinzin Choephle) از صومعه دورج دارک (Dorje Drak) در جنوب تبت دو تا از چهره‌های مشهور و برجسته این مکتب هستند.

کادامپا

 این مکتب امروزه مانند قبل وجود ندارد اما مهم‌ترین مکتب اصلاحات پس از احیای بودیسم در قرن 11 توسط آتیشا دیپانکارا از هند و شاگرد تبتی اش درومتونپا بود. آتیشا دو مکتب را باهم ترکیب کرد: از مانجوشری (Manjushri) از طریق نگارجونا (Nagarjuna) (که بر تهی بودن تأکید دارد) و از میتریا (Maitreya) از طریق آسانگا (Asangha) (که بر شفقت تأکید دارد). متن خلاصه‌ی آتیشا «چراغی برای مسیر بیداری کامل» مبنایی شد برای سخنرانی بعدی گلوگ در خصوص لامریم (Lamrim).

 

 

منبع: http://www.worldinbag.com

برای ورود به لینک منبع این مقاله کلیک کنید.

 

 

 

 
دسته ها: چین و تبّت

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.