شماره تلفن تماس با ما

051-34225776

 

My title

بودیسم در تبت-بخش دوم

بودیسم در تبت-بخش دوم
کوبلای خان بودیسم را مذهب رسمی مغولستان کرد و چوگیال فاگپا را اولین رهبر مذهبی و سکولار تبت معرفی کرد. مهم‌ترین آموزه‌های بودیسم در ارائه لامریم جمع آوری شده است نه برخلاف آموزه‌های لامدری ساکیا.

کارگیوپا

این سنت با مارپا چوکی لودروی (Marpa Chökyi Lodro) تبتی (1097-1012) و خیونگپو نیالجو در قرن 11 آغاز شد و استادانی هندی چون تیلوپا (1069-988) و شاگردش ناروپا (1100-1016) در این قرن می‌زیستند. احتمالاً مشهورترین استاد این مکتب میلارپا (Milarepa) (1123-1040) است که در طول عمر خودش توانست با پشتکار خارق العاده‌‌ای که داشت به بودائیت برسد. میلارپا از مریدان مارپا و او نیز از مریدان و شاگردان ناروپا بود. سنت کارگیو هم دارای مراقبه و هم آموزه‌های فلسفی است. جنبه‌های معمول سنت کارگیو شامل مراقبه ماهامودرا (Mahamudra) (متفاوت از دوچن نیانگ ما) و 6 ریاضت ناروپا است. مکتب کارگیو بعدها به 12 مکتب تقسیم شد که این 12 مکتب نیز در اصل به 2 مکتب تقسیم شدند: 4 مکتب اولیه داگو کاریگو و 8 مکتب ثانویه داگپو کاریگو که 4 مکتب اولیه کارگیو عبارت‌اند از کارما کامتسانگ (Karma Kamtsang)، باروم کارگیو (Barom Kargyu)، تشالپا کارگیو (Tshalpa Kargyu) و فاگدرو کارگیو (Phagdru Kargyu). 8 مکتب ثانویه نیز عبارت‌اند از دریکانگ کارگیو (Drikung Kargyu)، دروکپا کارگیو (Drukpa Kargyu)، مارتسانگ کارگیو (Martsang Kargyu)، شاگسب کارگیو (Shugseb Kargyu)، تاکلونگ کارگیو (Taklung Kargyu)، تروفو کارگیو (Trophu Kargyu)، یابزانگ کارگیو (Yabzang Kargyu) و یلپا کارگیو (Yelpa Kargyu).

اما امروزه مکاتب کارگیوی موجود همان مکاتب کارما کارگیو (به رهبری کارماپا)، دریکانک کارگیو و دروکپا کارگیو هستند. امروزه، کارماپای هفدهم رهبر برجسته این فرقه است، از طرفی دو نفر ادعا می‌کنند که روح تناسخ یافته‌ی کارماپای 16 ام که در سال 1981 درگذشت هستند. کارماپا اوگین ترینلی دورجی (Karmapa Ogyen Trinley Dorjee) یکی از دو نفر فوق که درحال حاضر ساکن صومعه‌ی گیوردوی (Gyurdui) در هیماچال پرادش (Himachal Pradesh) شمال هند است توسط تای سیتو رینوچه‌ی 12 ام در سال 1992 شناسایی شد و نفر دیگر کارماپا تایی دورجه (Karmapa Thaye Dorje) توسط اچ.اچ شامارپا میفام چوکیی لودرو در سال 1994 شناسایی شد. کارماپا تای دورجه در حال حاضر ساکن صومعه رومتک (Rumtek) در سیکیم (Sikkim) هند است که صومعه‌ی پارماپای سابق در آنجا بود.

ساکیا

سنت ساکیا توسط مترجم دروگمی شکل گرفت. دروگمی مکتب استاد هندی ویروپا (Virupa) را به خون کونچوگ گیاپلو انتقال داد. در این شرایط، گیاپلو صومعه ساکیا (به معنای زمین خاکستری) را بنا نهاد و سنت ساکیا را پایه گذاری کرد. شاهزاده مغول گودان خان در سال 1247 تبت را فتح کرد و قدرت و اختیارات تبت را به آبوت کونگا گیالتسن (بیشتر به ساکیا پاندیتا معروف است) که یکی از چهره‌های اولیه این مکتب بود سپرد. در سال 1254، امپراتور مغول کوبلای خان از چوگیال فاگپا که اهل این مکتب بود دعوت کرد تا برای تعلیم به آنجا برود. کوبلای خان بودیسم را مذهب رسمی مغولستان کرد و چوگیال فاگپا را اولین رهبر مذهبی و سکولار تبت معرفی کرد. اساتید ساکیا، قبل از اینکه گلوگ به وسیله دالایی لاما به قدرت سکولار دست یابد، بیش از 100 سال بر تبت حکومت کردند. از جنبه‌های معمول سنت ساکیا می‌توان به لامدری (Lamdrey) (رهبری بر دولت هواجرا)، معرفی مختصر فلسفه بودیسم اشاره کرد. ساکیاها بیشتر تحت تأثیر مکتب کادام بودند.
در سال 1354، حکومت بر تبت به راهب چانگچوب گیالتسن داده شد. گیالتسن مروج ساکیا نبود و درنتیجه سنت ساکیا اهمیت خود را در تبت از دست داد. دو تن از مشهورترین چهره‌های مکتب ساکیا به عنوان رهبر مکتب ساکیا در تمام فرقه شناخته شده هستند. این افراد عبارت‌اند از ساکیا درولما فودرانگ (Sakya Drolma Phudrang) که در دهرادون (Dehradun) (شمال هند) زندگی می‌کند و ساکیا فونتساک فودرانگ (Phuntsok Phudrang) که در ایالات متحده زندگی می‌کند. درولما فودرانگ و فونتساک فودرانگ به نوبت و نسل به نسل، قدرت مکتب ساکیا رادر دست داشتند، زیرا هردو اجازه ازدواج داشتند و پسران آن‌ها پس از مرگ ایشان قدرت را به دست می‌گرفتند. در حال حاضر، ساکیا تریچن درولما فودرانگ قدرت را در دست دارد.

داستان تسونگکاپا

تسونگکاپا چهارمین پسر از 6 پسر خانواده در سال 1357 در تسونگکا، امدو متولد شد. یک روز پس از تولد تسونگکاپا، چوجی دوندراب رینچن مهم‌ترین شاگرد خود را به همراه هدایایی، یک مجسمه و نامه، نزد والدین وی فرستاد. در نقطه‌‌ای که بند ناف تسونگکاپا روی زمین افتاده بود درخت صندلی رویید. هرکدام از برگ‌ها دارای تصویری از بودا سینهانادا (Sinhanada) بود و به همین دلیل کومبوم (Kumbum)، صدها هزار تصاویر بدن نامیده می‌شد. صومعه‌ی گلوک به نام کومبوم بعدها در آن نقطه ساخته شد.
تسونگکاپا شبیه کودکان معمولی نبود، هرگز بدرفتاری نمی‌کرد و به طور غریزی در فعالیت‌های بودیستاوایی (bodhisattva) شرکت می‌کرد. او کودکی فوق العاده باهوش بود و دوست داشت که همه چیز را فراگیرد. تسونگکاپا در سن سه سالگی پیمان خارج از سلوک روحانیت از کارماپای چهارم، رولپی دورجی (1383-1340) بست. طولی نکشید که پدر وی چوجی دوندراب رینچن را به منزل خود دعوت کرد. این لاما پیشنهاد داد که مسئولیت آموزش تسونگکاپا را بر عهده بگیرد و پدر نیز مشتاقانه پذیرفت. تسونگکاپا تا سن 7 سالگی در منزل ماند و با چوجی دوندراب رینچن به مطالعه پرداخت. تسونگکاپا صرفاً با مشاهده نحوه‌ی خواندن لاما، بدون اینکه آموزشی ببیند به طور غریزی خواندن را یادگرفت. در این زمان، چوجی دوندراب ریچن اختیار 5 خدای چاکراساموارا (Chakrasamvara)، هواجارا، یامانتاکا (Yamantaka) و واجاراپانی (Vajrapani) را به تسونگکاپا داد. این کودک در سن 7 سالگی تمام تشریفات را به طور کامل فراگرفته بود، انزوای چاکراساموارا را تکمیل کرده بود، داشت روی خودش کار می‌کرد و دید واجراپانی پیدا کرده بود. او اغلب خواب آتیشا (1054-982) را می‌دید. این خواب نشانه‌ی آن بود که او سوءتفاهم‌های دارمای تبت را حل خواهد کرد و خلوص خود را با ترکیب سوترا و تانترا، همان طور که آتیشا انجام بوده بود، بازخواهد یافت. تسونگکاپا در سن 7 سالگی پیمان نوآموزی از چوجی دوندراب رینچن دریافت کرد و نام انتصابی وی لوزانگ دراگپا شد. او تا سن 16 سالگی به مطالعه با لامای خود در امدو ادامه داد و در آن زمان به اوتسانگ (مرکز تبت) رفت تا تحصیل خود را ادامه دهد. او هرگز به وطن خود بازنگشت. چوجی دوندراب ریچن در امدو ماند و صومعه‌ی جاکیونگ (Jakyung) را در جنوب کومبوم بنا نهاد. تسونگکاپا در سن 40 سالگی و به عنوان عالم‌ترین فرد زمان خود به صومعه کادام ریتینگ پیوست. تسونگکاپا در سال 1402 کار بزرگ خود، مسیر بزرگ فارغ التحصیلی (لام. ریم. چن. مو) را تمام کرد. این مسیر عمدتاً بر اساس آموزه‌های بودائی (Bodhipathapradīpa) آتیشا بود و اینک متون ریشه‌‌ای مکتب گلوک شده است. تسونگکاپا در جایی از نوشته‌های حجیم خود بر پراسانگیکا-مادهایاماکا (Prāsaṅgīka-madhyāmaka) به عنوان والاترین شکل استدلال تأکید می‌کند و تأکید زیادی نیز بر درک صحیح واقعیت نسبی دارد آن چنان که حتی باوجود دارا نبودن وجود قراردادی خود، بازهم نمی‌تواند ثابت کند که وجود ندارد. در مرکز مسیر بزرگ فارغ التحصیلی، رساله‌‌ای قرار دارد که در حالی که تانترا را برای تبدیل شدن به بودائی کاملاً روشن فکر لازم می‌داند، مطالعه‌ی پیشین سوترا را نیز برای توسعه مقدماتی خرد و شفقت قطعاً ضروری می‌داند. تسونگکاپا در یکی دیگر از کارهای مهم خود، مسیر بزرگ فارغ التحصیلی مانترا که به بررسی 4 طبقه تانترا می‌پردازد، رابطه تانترا به سوترا را آن چنان که بین شیوه و خرد وجود دارد تعریف می‌کند. تسونگکاپا در سال 1408 نماز باشکوهی را به عنوان فستیوال سال نو در جوخانگ برپا کرد که حمایت‌های فداکارانه‌ی زیادی برای وی به همراه داشت. در سال 1409 پیروان تسونگکاپا به اندازه‌‌ای بودند که وی صومعه شخصی خود ریو کاندن (Riwo Ganden) را بنا کرد و باوجوداینکه در ابتدا فرقه‌ی خود را «کادام جدید» نامید، خیلی زود به گلوک معروف شدند. دیدگاه‌های تسونگکاپا شبیه دیدگاه‌های آتیشا بودند و مشخص نیست که آیا تسونگکاپا سنتی از کادام را اصلاح کرده بود و باعث کم اهمیتی آن شده بود یا گلوک از کادام و تحت شهرت شخصی وی رشد کرده بود. ساخت صومعه‌ی دریپانگ در سال 1416 و صومعه سرا در سال 1419 ادامه یافت، یعنی سال مرگ تسونگکاپا که بدن وی در گاندن مومیایی شد و داخل چورتن (گنبد مقبر) قرار گرفت.

گلوک

سنت گلوک (کلاه زرد) توسط معلم تبتی جی تسونگکاپا (1419-1357) بنانهاده شد. مبنای این سنت بر اساس مکتب قدیمی کادام بود اما در حقیقت شامل سایر سنت‌های تبتی نیز می‌شود. به عنوان مثال، مهم‌ترین معلم تسونگکاپا ساکایا رنداوا (Sakya Rendawa) بود. سونام گیاتسو (1588-1543) در سال 1578 عنوان دالایی لاما (اقیانوس خرد) را از فرمانروای مغول آلتان خان دریافت کرد. پنجمین دالایی لاما در سال 1642 به دستور فرمانروای مغول گوشری خان، رهبر معنوی و روحانی تبت شد. باوجوداینکه همه‌ی دالایی لاماها در هر 4 مکتب آموزش دیده بودند، همه پیرو مذهب گلوک بودند و این یکی از دلایل شایع بودن مذهب گلوک در تبت است. توجه کنید که تسونگکاپاپس از مرگ اعلام کرد که «اولین دالایی لاما» به نام گدون دروپا (متولد 1391) از شاگردان جی تسونگخاپا بوده است. برخلاف آنچه اکثر مردم فکر می‌کنند، دالایی لاماها رهبر معنوی مکتب گلوکپا نیستند، بلکه گادن تریپای (Gaden Tripa) رهبر این مکتب است. برخی جنبه‌های معمول سنت گلوک عبارت‌اند از: تأکید بر اخلاقیات و دانش بی عیب. مهم‌ترین آموزه‌های بودیسم در ارائه لامریم جمع آوری شده است (نه برخلاف آموزه‌های لامدری ساکیا). گلوک عنوان دانشمندانه‌ی «گِشه» را برای استاد معنوی، مقتدر و واجد شرایط برگزید. گاندن تریپا عنوانی معنوی برای رهبر گلوپا محسوب می‌شود نه دالایی لاما زیرا این مسئله اغلب به اشتباه صورت می‌گیرد. گاندن تریپا نه تناسخ یافته است و نه قابل توارث است. وی بر اساس برخی بررسی‌های رقابتی در میان کاندیداها منصوب شده و طول مدت موقعیت وی 7 سال بود. رهبر کنونی یا 102 امین گاندن تریپا به توپتن نییم لونگتوک تنزین نوربو شهرت دارد (Thupten Nyima Lungthok Tenzin Norbu).

 

منبع: http://www.worldinbag.com

برای ورود به لینک منبع این مقاله کلیک کنید.

 

 

 

 
دسته ها: چین و تبّت

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.