شماره تلفن تماس با ما

051-34225776

 

My title

زبان در تبّت

زبان در تبّت
زبان تبتی شباهت زیادی به برمه‌‌ای و زونگخا دارد و با زبان چینی بیگانه است. بسته به گویش استفاده شده در زبان تبت، این زبان ممکن است آهنگین یا غیر آهنگین باشد. مردم شهرها زبان چینی را خیلی سلیس صحبت می‌کنند اما در روستاها ممکن است اصلاً متوجه صحبت آن‌ها نشوید.

زبان تبتی

مهم‌ترین زبان تبت تبتی است که گویش‌های بسیار متفاوتی دارد اما بسیاری از تبتی‌ها به جز اعضای قبیله‌ی چادرنشین در شرق دور تبت، هم به زبان ماندارین صحبت می‌کنند و هم آن را متوجه می‌شوند. زبان تبتی شباهت زیادی به برمه‌‌ای و زونگخا (زبان کشور بوتان) دارد و با زبان چینی بیگانه است. بسته به گویش استفاده شده در زبان تبت، این زبان ممکن است آهنگین یا غیر آهنگین باشد. مردم شهرها زبان چینی را خیلی سلیس صحبت می‌کنند اما در روستاها ممکن است اصلاً متوجه صحبت آن‌ها نشوید. از طرف دیگر، چینی‌ها به طور طبیعی اصلاً زبان تبتی را بلد نیستند. تابلوهای نصب شده در تبت، به ویژه تابلوهای داخل خیابان، حداقل به دو زبان چینی و تبتی نوشته شده‌‌اند و درصورتی که فقط به یک زبان باشند، آن زبان مهم‌ترین زبان محلی است.

زبان چینی در تبت

باوجوداینکه این مسئله از بسیاری جهات زبان چینی را مفیدترین زبان برای گردشگران می‌کند، نباید فراموش کرد که زبان ممکن است در این محیط سیاسی باشد. بر اساس شواهد ناشی از شورش گسترده در سراسر منطقه در مسیر شروع مسابقات المپیک، اگر با تبتی‌ها به زبان چینی صحبت کنید، یعنی خود را به چینی‌ها نسبت داده اید که حضور آن در میان جمعیت قومی تبت اغلب ناخوشایند است. گفته می‌شود، به نظر می‌آید که بسیاری از تبتی‌ها زبان چینی را زبانی بین المللی و مفید می‌دانند و تنها تعداد اندکی لطیفه‌ی تبتی کافی است تا تبتی‌ها را همراه سازد. تبتی‌های مناطق مختلف به زبان چینی باهم صحبت می‌کنند زیرا گویش‌های تبتی به قدری باهم متفاوت هستند که گاهی اوقات دو نفر زبآن همدیگر را درک نمی‌کنند. اگر با یک پلیس چینی به زبان تبتی صحبت کنید، ممکن است به شما شک کند که به خاطر حمایت از استقلال تبت در تبت هستید. گفته شده است که یادگیری زبان تبتی فوق العاده مشکل است و اکثر خارجی هایی که ادعا می‌کنند این زبان را بلد هستند، به سختی می‌توانند گلیم خود را از آب بیرون بکشند. زبان تبتی در مدارس فقط تا کلاس هشتم تدریس می‌شود؛ بنابراین، زمانی که نوبت به انشاء می‌رسد، حتی خود تبتی‌ها نیز با مشکل مواجه می‌شوند و در حقیقت بی سواد هستند. زبان تبتی در تبت، بوتان، نپال و همچنین برخی مناطق شمال هند (ازجمله سیکیم) صحبت می‌شود. زبان شناسان زبان تبتی را به عنوان عضوی از زیرگروه زبان چینی-تبتی طبقه بندی کرد ه‌‌‌اند.

زبان تبتی بر اساس تقسیم بندی جغرافیایی

این زبان در مناطق تبتی نشین به «بود-ییگ» به معنای «زبان تبتی» شهرت دارد و در نوشتار و گفتار از سیستم خاص خود پیروی می‌کند. زبان تبتی بر اساس سیستم نوشتاری زبان سانسکریت باستان هند، به صورت محافظه کارانه و هجابندی شده نوشته می‌شود. زبان تبتی شامل 30 حرف صامت، 4 مصوت، 5 حرف واژگون (برای قرض گرفتن از کلمات خارجی) و نقطه گذاری است. زبان تبتی، بر اساس تقسیم بندی جغرافیایی، دارای سه گویش محلی عمده است: ویزانگ (Weizang)، کانگ (Kang) و امدو (Amdo). دو گویش اولی در تلفظ دارای آهنگ خاص خودشان هستند اما گویش سوم این طور نیست. جملات از راست به چپ نوشته می‌شود. رسوم و زبان تبتی از احترام خاصی برخوردارند و میراث برجسته فرهنگ تبت منقول شده است. نظام سرسختانه طبقاتی اجتماعی حتی در کاربرد زبان نیز خود را نشان می‌دهد. زبان تبتی دارای سه شکل عمده‌ی اصطلاحات است: بسیار مؤدبانه، مؤدبانه و گفتار روزمره که به ترتیب برای گفت وگو با فردی ارشد، دوست و شخصی پایین‌تر از خود استفاده می‌شوند. این مقدمه از زبان تبتی می‌تواند به شما در ایجاد رابطه‌‌ای فراموش نشدنی با تبتی‌ها کمک کند.

 

منبع: http://www.worldinbag.com

برای ورود به لینک منبع این مقاله کلیک کنید.

 

 

 

 

 
دسته ها: چین و تبّت

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.