شماره تلفن تماس با ما

051-34227301

 

My title

ایران سرزمینی که نمی شناختیم

ایران سرزمینی که نمی شناختیم

ایرانی‌های مهمان‌نواز، ایرانی‌های مهربان، ایران امن، ایران چهارفصل. اینها کلیدواژه‌های ثابت گفته‌های گردشگران خارجی است که برای سفر به کشورمان آمده‌اند و جالب این‌که به‌ جای این واژه‌ها، پیش از سفر به ایران، واژه‌هایی همچون نبود امنیت، انفجار، دزدی و... بوده است.

این که ایران در نگاه سیاحان خارجی چگونه است، سوالی است که بسیاری از جهانیان سراغش را از رسانه های خارجی می گیرند و این یعنی برداشت نادرست از شرایط داخلی ایران.

بهترین چیزی که می تواند این نگاه را سالم کند نه تبلیغ رسانه های داخلی برای خنثی کردن سیاه نمایی های غربی که اتفاقا ترغیب به سفر خارجیان به ایران است. واکنش این گردشگران به اتفاق های داخلی هم فال است و هم تماشا، هم آینه ای است از فرهنگ سفر ایرانی ها و هم نشان دادن واقعیتی است به سیاحان خارجی در برابر رسانه های غربی.

به ایران بروید، تردید نکنید

داگ مک گرگور و ژان پتی

سان متیو، کالیفرنیا، آوریل ۲۰۱۱

نخستین عصری که در تهران بودیم، من و همسرم ساعت ۱۰ شب به پارک بزرگ مجاور هتلمان رفتیم تا کمی پیاده روی کنیم. در پارک شمار بسیاری از خانواده ها همراه بچه هایشان و سالمندان به پیک نیک، بازی و تفریح می پرداختند. من و همسرم با تعجب به یکدیگر نگاه کردیم و با خنده از هم پرسیدیم؛ ما برای چه آن قدر نگران بودیم؟

ایران بدون شک یکی از دوستانه ترین مکان هایی بود در که تمام عمرمان بازدید کردیم. من در تصمیمی عجیب به هرکس که با من چشم در چشم می شد خودم را معرفی می کردم.

دست تکان می دادم، به فارسی سلام می کردم و می گفتم من اهل آمریکا هستم! عکس العمل ایرانی ها هیجان انگیز بود؛ آنها به سلامم پاسخ می دادند، جلو می آمدند و با خوشرویی با ما وارد گفت وگو می شدند. بیشتر ایرانی ها می توانستند تا حدی به انگلیسی حرف بزنند. صحبت هایشان جالب بود. گویی ما را مدت هاست که می شناسند.

برایمان از فامیل هایی که مثلا در ایالت نیوجرسی یا کالیفرنیاداشتند سخن می گفتند و با رغبت با ما عکس یادگاری می گرفتند.

ایران تنها به زیبایی های بیابان های جنوبی اطراف شیراز و کرمان خلاصه نمی شد، بلکه کوهستان های پوشیده از درخت شمالی در کنار دریای مازندران، چشم اندازهای بی نظیری را به ما هدیه کرد. دیدن زیبایی های متفاوت طبیعی که همگی در یک کشور جمع شده، عالی بود.

در ایران یک لحظه احساس نگرانی و تنهایی نکردیم و این خیلی خوب بود. و البته تجربه های فرهنگی که عالی و نفسگیر بود. برای رفتن به ایران لحظه ای تردید نکنید چون این کشور ارزش یک بار سفر کردن را دارد.

ایران بهشت است

مد کاوو، فیلیپین، ژوئن ۲۰۱۳

در یک عصر یکشنبه که مشغول رسیدگی به امور خانه و استراحت بودم، عکسی یافتم از سفرم به جزیره کیش. این جزیره کوچک که در داخل مرزهای ایران قرار دارد به دبی نزدیک است. من حدود یک سال در دبی زندگی می کردم. شرایط کار در دبی برایم خیلی سخت بود. حضور در یک بیابان خشک در وسط خاورمیانه با آفتابی سوزان، روزهای نفسگیری برایم به شمار می آمد. یک روز دررحمت خدا به رویم باز شد و فرصت سفر تفریحی برایم مهیا گشت. خیلی خوشحال بودم اما بخش غم انگیزش این بود که به جایی سفر می کردم که برایم آشنا نبود یعنی ایران. اضطراب زیادی داشتم و نگران بودم که در آنجا بمیرم! یا اتفاق ناگواری پیش آید. با دیدن هواپیمایی که قرار بود سوارش شوم، مضطرب تر شدم؛ اما زمانی که هواپیما در فرودگاه کیش نشست، همه چیز متفاوت بود. انتظار داشتم رفتار مسئولان فرودگاه سرد و مانند رفتار انتظامات کره شمالی باشد، اما این گونه نبود. گرما متعادل تر و همه جا تمیز و پاک بود. شاید باور نکنید اما شوخی نمی کنم، ایرانی ها رفتار بسیار دوستانه ای با من داشتند. من دوستان بسیاری در هتل محل اقامتم پیدا کردم و در طول دو ماهی که در کیش زندگی می کردم، واقعا لذت بردم و آرامش داشتم. کاش روزی بتوانم باز هم به ایران سفر کنم. از دید خیلی از فیلیپینی ها، ایران یک بیابان بزرگ است. اما در نظر من ایران بهشت است.

مَجوری والز ۲۰۰۹: اگر بخواهم فقط یک جمله برای ترغیب گردشگران به سفر به ایران بگویم، این است: «خوراک های ایرانی بی نظیر است» وجود میوه های تازه به مقدار زیاد، پنیر فتا برای هر روز صبحانه، سرو چای در هر نشست و برخاست، شیرینی های محلی متنوع، بستنی سنتی با طعم الهی گل رز [منظور گلاب است.] مردم ایران بسیار مهمان نواز هستند. گمان می کنم ما آمریکایی ها باید کمی از آنها یاد بگیریم.

ایرانی های اهل سفر

سوزان دیلووِر، آمریکا، نوامبر ۲۰۱۱

هم اتاقی ام «پائولت» از ایران و خاطراتش برایم زیاد گفته بود. از مهمان نوازی ایرانی، از خوش برخوردی و راحتی برقراری ارتباط با آنها. پس از آن که خودم به ایران سفر کردم متوجه شدم که حق با او بود. هر چند که پائولت چند سال پیشتر از من به ایران سفر کرده بود، اما رفتار ایرانی ها همچنان صمیمانه و دوستانه بود. نخستین نکته ای که درخصوص ایران برایم جالب بود، حضور گردشگران داخلی در سایت های فرهنگی و تاریخی بود.

گمان می کردم ایرانی ها زیاد به سفر کردن آن هم سفر داخلی به جاذبه های تاریخی و فرهنگی خود علاقه ندارند، اما گویا اشتباه می کردم. جالب تر این که بیشتر این گردشگران، دانشجویان جوان ایرانی بودند.

آنها مشتاقانه با ما وارد صحبت می شدند و اغلب پرسش هایی مثل اهل کجا هستید، می پرسیدند. هیچ کدام از ایرانی ها با فهمیدن این که ما آمریکایی هستیم، چهره درهم نمی کشیدند و برخورد بدی نشان نمی دادند. برعکس بیشتر دانشجویان از اوضاع تحصیلی در آمریکا جویا می شدند و از تحصیل در دانشگاه های آمریکا صحبت می کردند. برای بیشتر ایرانی ها پرسیدن این پرسش از ما که آیا در کشورشان به ما خوش می گذرد، مهم بود. اغلب از ما می خواستند دوستان و اقواممان را به سفر به ایران تشویق کنیم.

ایرانی ها حضور گردشگران خارجی را در کشورشان دوست دارند. گاه از ما اجازه می گرفتند تا با گوشی های تلفنشان عکسی یادگاری از ما به تنهایی یا همراه خود یا دوستانشان بگیرند. حتی برخی ما را به خانه هایشان که در شهرهای دیگر بود، دعوت می کردند. متاسفانه ما به صورت گروهی و با تور سفر کرده بودیم و امکان خارج شدن از برنامه تور را نداشتیم. قطعا حضور در خانه یک ایرانی می توانست تجربه جالبی باشد.

 

منبع: aftabir

دسته ها: ایرانگردی

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.