شماره تلفن تماس با ما

051-34227301

 

My title

کفش هایم کو

کفش هایم کو

بارها گفته‌ایم و شنیده‌ایم که ایران کشور بزرگی است، سرزمین چهارفصل است و طبیعت و تاریخ آن دیدنی‌های بسیاری را پیش چشم گردشگران می‌نهد. اما هر یک از ما چقدر از این سرزمین پهناور را دیده‌ایم و تا چه حد آن را ورای اطلاعات نوشتاری و شنیداری می‌شناسیم؟

سفر همچنان که زیبایی‌های خاص خود را دارد با محدودیت‌هایی همراه است که گاه در شکل عوامل بازدارنده عمل می‌کند. مخارج سفر و مشغله‌های روزمره، بیش از سایر عوامل امکان سفر کردن را از مردم سلب می‌کند. اما گاه وقتی هزینه سفر موجود و مجالش فراهم است، در برابر این پرسش قرار می‌گیریم که کجا برویم؟

مثلا تهرانی‌ها عادت دارند که در تعطیلات کوتاه مدت آخر هفته یا اعیاد به شمال کشور یعنی مازندران و گیلان سفر کنند. این شهرها هم به تهران نزدیک اند و هم سفر به آن‌ها به نسبت شهرهای دورتر ارزان تر تمام می‌شود. شهرهای شمالی اگرچه با دریا و جنگل و شالیزار مناظر دلفریب و هوای فرح بخشی دارند، اما نمی‌توان برای همیشه به دیدن آن‌ها بسنده کرد.

تهرانی‌ها اگر همان سه چهار ساعتی را که صرف رفتن به شمال می‌کنند، به جانب غرب برانند به قزوین و سپس زنجان می‌رسند که هر دو از شهرهای دیدنی ایران هستند و آثار تاریخی منحصر به فردی چون گنبد سلطانیه را در خود جای داده‌اند. طبیعت پیرامون این شهرها نیز تقریباً در همه فصول زیبایی‌های خاص خود را دارد.

اما اگر از تهران به جانب شرق برانیم در کمتر از یک ساعت به دماوند و مناطقی چون جابان و در دو ساعت به فیروزکوه با روستاها و مناطق دیدنی بسیار می‌رسیم.

و بالاخره در سمت جنوب از طریق شبکه بزرگراهی در فاصله زمانی دو تا چهارساعت انبوه شهرها و روستاهای دیدنی از قم و کاشان گرفته تا ابیانه و آران و بیدگل و کویر مرنجاب در انتظار مسافران است. همین وضع درباره سایر شهرهای کشور خصوصاً شهرهایی که در غرب و مرکز ایران قرار گرفته‌اند کمابیش صادق است و از هرسو می‌توان با طی مسافتی نه چندان زیاد به مناطق دیدنی رسید. حتی کویر که تا یک دهه پیشتر نزد عموم مردم با بیابان یکی فرض می‌شد، جاذبه‌های بی‌شماری دارد که تجربه‌های نو و متفاوتی را پیش پای گردشگران قرار می‌دهد.

با این حال این ظرفیت بزرگ گردشگری، چنان که باید و شاید مورد توجه قرار نگرفته و مردم بیشتر به جاهای آشنا و مأنوس سفر می‌کنند تا مناطق ناآشنا و توأم با تجربه‌های نو. شاید هزینه‌های سفر قدرت ریسک مسافران را کاهش داده است. در نتیجه آن‌ها مایل نیستند به جایی سفر کنند که نمی‌دانند دقیقاً چه چیزی در انتظارشان هست و چقدر لذت خواهند برد. ضعف تبلیغات گردشگری نیز به این معضل دامن می‌زند. اگر سایت‌های گردشگری اطلاعات دقیقی را پیش از سفر در اختیار گردشگران قرار می‌دادند شاید تا حد زیادی از وضعیت خود هنگام سفر مطمئن می‌شدند و می‌توانستند برنامه‌ریزی دقیقی برای سفر داشته باشند.

در حال حاضر و در نبود تبلیغات و آگاهی‌های لازم برای سفر، دچار توزیع نا بسامان گردشگران در نقاط مختلف ایران هستیم. در حالی که برخی شهرها مانند شهرهای شمالی، مشهد، اصفهان، شیراز، کیش خصوصا در تعطیلات عمومی با گردشگرانی بیش از ظرفیت‌های موجود روبه‌رو هستند، شهرهای دیگر دوره‌های طولانی از بی‌رونقی در صنعت گردشگری را تجربه می‌کنند. این وضع به نوبه خود موجب می‌شود که سرمایه‌گذاران برای شکل دادن به زیرساخت‌های گردشگری فقط در مناطق خاصی سرمایه‌گذاری کنند که سود سرمایه در آن نواحی تضمین شده است و بدین سان سیکل معیوب و گریز ناپذیری از عدم استقبال گردشگران و نبود امکانات گردشگری تشکیل می‌شود.

از منظری دیگر، توزیع نامتوازن تعطیلات سالانه، بسیاری از شهرهای کشور را از پذیرایی گردشگران محروم می‌سازد. در فصل تابستان که مردم فراغت بیشتری دارند، سفر به شهرها، بنادر و جزایر جنوبی به علت گرمای زیاد هوا ممکن نیست و در زمستان که این مناطق هوای بهاری و معتدلی دارند، تعطیلات قابل توجهی وجود ندارد. به همین ترتیب در تعطیلات نوروزی عمده شهرهای غرب و شمال غرب کشور هنوز در فصل سرما به سرمی برند و امکان سفر بدان جا تا حد زیادی فراهم نیست.

تا آنجا که به مدیران بخش گردشگری مربوط می‌شود، آنها کوشیده‌اند تا با گنجاندن تعطیلات زمستانی در تقویم، موازنه گردشگری در مناطق مختلف کشور را تا حدودی تأمین کنند. اما این پیشنهاد عموماً با مخالفت نهادهای دیگری چون سازمان‌های آموزشی کشور یا برخی ادارات روبه‌رو شده و بی‌فرجام مانده است.

پدیده دیگری که در سال‌های اخیر دردسرساز شده، وجود انبوهی از گردشگران خودکفاست. یعنی کسانی که با اتومبیل خود سفر می‌کنند، مواد خوراکی و وسایل پخت و پز را به همراه می‌برند و به جای هتل‌ها و مهمانسراها کنار جاده، یا در دامن کوه و جنگل و یا حتی در ارک‌ها و میادین بزرگ چادر زده و شب را به صبح می‌رسانند. این دسته از گردشگران هیچ منفعتی برای اقتصاد گردشگری شهرها و روستاهای میزبان ندارند و بعضاً مشکلاتی از قبیل پراکنده ساختن زباله‌ها، آسیب به محیط زیست، اختلال در شبکه ترافیک و... را نیز سبب می‌شوند.

اخلاقاً به این دسته از مسافران نمی‌توان ایراد گرفت، چرا که هزینه‌های سفر گزاف و توان آن‌ها محدود است و در عین حال کسی نمی‌تواند این عده را از سفر به عنوان یک حق طبیعی منع کند. اما اگر بخش دولتی و سرمایه گذاران خصوصی برای ساخت اقامتگاه‌های ارزان قیمت فعال شوند، می‌توان امیدوار بود که این وضع، اگرنه به تمامی، لااقل تا حدودی بهبود پیدا کند.

همچنین به نظر می‌رسد که فقدان اطلاعات لازم برای به کجا سفر کردن، مشکلاتی را برای گردشگران بوجود آورده است. برای مثال گاه صدا و سیما و مطبوعات به تبلیغ برای منطقه‌ای جنگلی یا کوهستانی با آبشارهای زیبا می‌پردازند اما به آنها این آگاهی را ارائه نمی‌دهند که دیدن این نقاط دارای چه الزاماتی است و زمان و وسیله و امکانات سفر باید چگونه باشد. در نتیجه گاه خانواده‌ها با فرزندان خردسال خود و بی‌هیچ وسیله یا حتی لباس مناسب راهی نقاطی می‌شوند که تنها مختص طبیعت گردان حرفه‌ای و تمهیدات گوناگون است.

این‌ها همه ضعف‌هایی است که گردشگری ایران (در بعد داخلی) از آن رنج می‌برد. آن چه در پی می‌آید اطلاعاتی درباره جاذبه‌های طبیعی، تاریخی و فرهنگی استان‌های مختلف ایران است که امید می‌رود در تعطیلات نوروزی برای مسافران و خوانندگان ارجمند روزنامه ایران راهگشا باشد و «ایران» بتواند سهم خود را از اطلاع‌رسانی در حوزه گردشگری ادا کند.

 

منبع: aftabir

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.