شماره تلفن تماس با ما

051-34225776

 

My title

شهر مارسی, آنجا كه همه دنیا به هم می پیوندد (2)

شهر مارسی, آنجا كه همه دنیا به هم می پیوندد (2)

این شهر همچون یك حكومت جمهوری, به خاطر وضع قوانین خردمندانه و همچنین به عنوان یك مركز فرهنگی مشهور شد

در آغاز ما خود را در یك دنیای شهری دیگر با خیابانها و كوچه‌های باریك یافتیم كه ممكن بود مشابه همان خیابانهایی بود كه ما در مراكش یا قاهره دیده بودیم. نژادهای عرب شمال آفریقا با نژاد فرانسوی تركیب گشته و بیشتر مردان لباس‌های سنتی و یا روپوش‌های (خرقه‌های) بلند بر تن كرده بودند. به نظر می‌رسید زنان كمتر در كارهای بیرون از خانه فعالیت دارند.

یكی از شلوغ‌ترین بازارهای اینجا بازاری است به نام بازار كاپوچین (The Capuchin Market) جایی كه میوه‌ها و سبزیجات تازه و زیبا و همچنین ادویه‌جات از سراسر دنیا به قیمت‌های منطقی فروخته می‌شود و در وسط همه‌ی این میوه‌فروشی‌ها كافه‌هایی در پیاده‌رو قرار گرفته‌اند. درست در بالای همین خیابان یك كتابفروشی كوچك و جالب اسلامی قرار دارد و در گرداگرد آن مسجدی واقع شده كه یكی از ۵۱ نمازخانه‌ی بسیار باصفای این شهر است.

علیرغم حضور ثابت و پر تكاپوی مسلمانان در این شهر، هیچگونه بنای یادبود اسلامی یا هیچ مسجد بزرگی و یا حتی خرابه‌های آن- به مانند آنچه كه در اسپانیا بر جای مانده- در اینجا وجود ندارد. در واقع می‌توان گفت یافتن رد پا و اثری فیزیكی از تاریخ دوره اسلامی در اینجا بسیار دشوار است. من خوانده بودم كه مارسی همیشه به عنوان یك شهر عملگرا و غیر احساسی مطرح بوده است، اما می‌خواستم هرچه بیشتر در این باره بدانم.

صحیب بن شیخ روشنفكر جوانی است كه من درباره او به عنوان یك مرد صلح دوست و یك رهبر نوید بخش مسلمان اروپایی چیزهایی خوانده بودم، برخی او را مفتی اعظم مارسی صدا می‌زنند. اگرچه كه در اینجا، چنان موقعیت رسمی برای مسلمانان وجود ندارد. من از او پرسیدم چرا جایگاه تاریخ مسلمانان در مارسی اینقدر خالی است؟ او توضیح داد كه در آغاز، نخستین مسلمانانی كه به مارسی آمدند، سفرا یا سوداگران و یا بازرگانان بودند. آنها برای اقامت به اینجا نمی‌آمدند و به این مسئله نمی‌اندیشیدند. در قرون میانه، مسلمانانی كه به مارسی آمدند دارای دو حق انتخاب بودند كه ما آن را (B or B) می‌نامیم یعنی عهده‌دار مسائل مربوط به غسل تعمید (baptism) و یا مسائل مربوط به قایقرانی (boat). نخستین گروهی كه اجازه یافتند تا یك مكان اسلامی برای ادای نماز داشته باشند، بازرگانان ترك در دوره انقلاب كبیر فرانسه بودند. بعد از آن ناپلئون- كه در آن زمان هنوز امپراتور نشده بود- دسته‌جاتی از سربازان مصری (Egyptian) را كه نوعی لژیون خارجی نامیده می‌شدند به سرتاسر مارسی روانه كرد. در حدود سال ۱۹۰۶ (م.) بیشتر بازرگانان ترك و عرب شروع به شكوفایی و ظهور كردند.

صحیب بن شیخ می‌گوید: «در طی نخستین جنگ جهانی دولت فرانسه حدود ۰۰۰/۲۰۰ سرباز مراكشی و ۰۰۰/۲۰۰ سرباز الجزایری به خدمت گرفت، اگرچه كه همه آنها در مارسی از بین رفتند اما بازماندگان آنها در فرانسه باقی نماندند. نخستین مهاجرت پایدار به سوی مارسی، همراه با آغاز رشد اقتصادی پس از جنگ، پدید آمد. بزرگترین مهاجرت‌ها در سه دهه پس از جنگ جهانی دوم به وقوع پیوست. این زمان، زمانی است كه بن شیخ آن را دوره سی‌ساله‌ی با شكوه می‌خواند و می‌گوید: «حتی پس از اینكه فرانسه تمامی قلمرو امپراتور استعماری خویش را از دست داد، باز هم با قدرت زیاد به امپراتوری اقتصادی خویش ادامه داد.»

بن شیخ می‌گوید: «در خلال دهه‌های ۱۹۵۰ (م.) و ۱۹۶۰ (م.) و در آغاز دهه ۱۹۷۰ (م.) نوعی مهاجرت داوطلبانه، سازماندهی شد. آن زمان، زمان آغاز حضور سنگین و انبوه مسلمانان در اینجا بود. بزرگترین مرحله‌ی ورود جمعیت مهاجر در دهه ۱۹۶۰ (م.) زمانی رخ داد كه ده‌ها هزار نفر از اهالی شمال آفریقا، درست بمانند الجزایریان متولد فرانسه، در زمانی كه فرانسه كنترل خویش را بر تونس، مراكش و الجزایر از دست داده بود، به داخل كشور مادر- یا فرانسه- هجوم آوردند.

بن شیخ ادامه می‌دهد كه، امروزه این شهر با آمیزه‌ای فرهنگی و غنی از غذاها، زبان‌ها و ادیان جدید، تقویت شده و ما در كار یكدیگر دخالت نمی‌كنیم بلكه سعی می‌كنیم به یكدیگر پیوند بخوریم. در اینجا واژه بیگانه، برای ما كاملاً بیگانه، است. در اینجا نوعی سعه صدر و مدارای همگانی وجود دارد. من در هیچ جای دنیا چنین اختلاط دینی و نژادی را ندیده‌ام: یهودیان، اعراب، مسیحیان، ارمنیان، معممین، و خرقه‌پوشان. همه در كنار هم زندگی می‌كنند و نكته‌ی مهم اینجا است كه هیچكس مزاحم دیگری نمی‌شود.»

با این وجود صالح عزالدین باریكی- كه متولد الجزایر است و عضو شورای شهر می‌باشد در دوران جوانی‌اش با تخلفات و جرایم زیادی در جدال بوده است. او می‌گوید: «موقعیت‌ها و فرصت‌های اقتصادی همیشه به طور مساوی و برابر توزیع نشده است. ما ناچاریم كه مقداری تبعیض قائل شویم. حدود سه هزار عرب در اداره‌ی پست مشغول به خدمت هستند كه در واقع همه‌ی پرسنل آنجا را تشكیل می‌دهند. برخی در مشاغل امنیتی و صنایع رستوران داری و البته گروهی در بخش‌هایی از تجارت جهانی كه ما را به سوی تجارت با شمال آفریقا هدایت می‌سازد، مشغول به فعالیت هستند. با این حال از جنبه‌ی فرهنگی ستاره‌ی مارسی، در حال طلوع است مثلاً غذای (Couscous) كه مربوط به شمال آفریقا است جای خود را به میان غذاهای ملی فرانسوی باز كرده و همگان آن را حتی بیش از سوپ معروف این منطقه (bouillabaisse)- مصرف می‌كنند. (چرا كه Couscous هم ارزانتر و هم به سرعت و به راحتی قابل تهیه است.)

ایستگاههای رادیویی مارسی بیشتر موسیقی رای (Rai) پخش می كنند- نوعی موسیقی پاپ و مارسی منبع و سرچشمه رقص و موسیقی پرتحرك hip-hop می‌باشد كه آمیزه‌ای از موسیقی مغرب و فرانسوی است. در عرصه‌ی ورزش سرشناس‌ترین بازیكن فوتبال جهان یعنی زین‌الدین زیدان (Zinedin Zidane) كه در نزد طرفدارانش با نام زی‌زو (Zizou) مشهور است، اهل مارسی و فرزند یكی از خانواده‌های الجزایری است.

برای حفاظت از این آمیزه فرهنگی و پیوند هرچه قوی‌تر آن، مارسی دارای یك جبهه تدافعی در برابر نژادپرستی است كه در این زمینه بی‌همتا است. امام بشیر دهمانی مرد میانسالی كه به نظر من محبوبترین چهره در میان همه‌ی اهالی مارسی می‌باشد، با من درباره‌ی امید و آرمان نهایی مارسی سخن می‌گوید او می‌گفت: «در سال ۱۹۹۰ (م.) توسط شهرداری یك مجلس بین‌الادیانی متشكل از رهبران مسیحیان، یهودیان، مسلمانان و بودائیان پدید آمده است كه آنها هر ماه یك بار با یكدیگر دیدار می‌كنند تا هرگونه مشكلات احتمالی كه ممكن است پدید آمده باشد را هموار كنند.» دهمانی می‌گوید: «ما، رهبران مارسی، همواره برای ادامه سعه‌ی صدر بین گونه‌های مختلف نژادی و دینی موجود در مارسی، دعا می‌كنیم.» این دعا پیش از آنكه در دیگر شهرهای فرانسه تجلی یابد، در مارسی اجابت شده است.

 

 

منبع: http://www.aftabir.com

دسته ها: جهانگردی

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.