کنیا

ویزای آنلاین کنیا

/eviza-kenya

ویزای کنیا به صورت فرودگاهی صادر نمی‌شود و نیازی به مراجعه حضوری به  سفارت کنیا برای اخذ ویزای این کشور نیست! چون این ویزا برای ایرانیان به  روش آسان‌تر الکترونیکی یا E-Visa صادر می‌شود. البته در عین سادگی نکاتی  نیز در فرآیند اخذ ویزای الکترونیکی کنیا وجود دارد که باید در قبل از  ارائه درخواست خود به آن‌ها دقت کنید.


بزرگترین جزایر کنیا

/post-704

سفر به این کشور آفریقایی و خصوصا با خرید تور کنیا باید در لیست مقاصد  گردشگری همه افرادی که به سفر و ماجراجویی علاقمند هستند، باشد. این کشور  خیره‌ کننده دارای فرهنگ و میراث غنی است و به بازدیدکنندگان این امکان را  می‌دهد تا بینشی از تاریخ استعماری، فرهنگ رنگارنگ ماسایی، و مصنوعات ماقبل  تاریخ خود داشته باشند. مردم محلی خونگرم و صمیمی هستند و گردشگران  می‌توانند راهنمایان تور آگاه را استخدام کنند تا اطمینان حاصل کنند که  بازدید آنها مفید و پربار  است. کنیا به‌خاطر پارک‌های سافاری‌اش که مناظر  دیدنی‌ای را ارائه می‌دهند و حیات‌ وحش تماشایی را که در خود جای داده است،  مشهور است. سفر به این کشور ملزم به داشتن ویزای کنیا است که قطعا بدون  بازدید از جزایر بکر آن ناقص است.


مردمان کوشیتی

/post-703

مردم کوشی اقلیتی کوچک از جمعیت کنیا را تشکیل می‌دهند. آنها به زبان‌های  متعلق به خانواده افروآسیایی صحبت می‌کنند و در اصل از اتیوپی و سومالی  آمده‌اند. با این حال، برخی از قبیله‌های قومی بزرگ سومالی بومی منطقه‌ای  هستند که در کنیا به نام NFD شناخته می‌شد. این افراد اهل سومالی نیستند،  اما قومیتی مشابه اکثریت در سومالی دارند. تقریباً به طور کامل اسلام را  پذیرفته‌اند. کوشی‌ها در شمالی‌ترین استان شمال شرقی، که با سومالی هم مرز  است، متمرکز شده‌اند.


قبیله کالنجین

/post-702

کالنجین گروهی از قبایل بومی آفریقای شرقی هستند که عمدتاً در استان دره  ریفت در کنیا و دامنه‌های شرقی کوه الگون در اوگاندا ساکن هستند. تعداد   آنها در سرشماری کنیا در سال 2019 به 6.358.113 نفر و بر اساس سرشماری سال  2014 در اوگاندا به 273.839 نفر می‌رسد که عمدتاً در مناطق Kapchorwa ،   Kween و Bukwo هستند. کالنجین به 11 قبیله از نظر فرهنگی و زبانی مرتبط  تقسیم شده است:  کیپسگیس، ناندی، پوکوتس، ساباوت، کیو، توگن، ماراکوت،  اوگیک، تریک و سنگور. مردم کالنجین به زبان‌های ناندی-مارکوتا صحبت می‌کند،  اما می‌تواند شامل زبان آکی در تانزانیا و زبان پوکوت که در کنیا صحبت  می‌شود نیز باشد که همه به طور جمعی به عنوان زبان کالنجین طبقه بندی  می‌شوند. زبان  کالنجین، همراه با زبان‌های مردم داتوگا تانزانیا، ماسایی،  لو، تورکانا،  نوئر، دینکا در میان دیگران به عنوان زبان‌های نیلوتیک  طبقه‌بندی می‌شوند


قبیله تورکانا

/post-701

تورکانا، مردمی ساکن در پهنه خشک و شنی شمال غربی کنیا، از دریاچه رودولف  (دریاچه تورکانا) تا مرز اوگاندا. تورکانا به یک زبان نیلوت شرقی از  خانواده زبان‌های نیلوصحرا صحبت می‌کنند. زبان آنها شباهت زیادی به زبان  تسو دارد. آنها ظاهراً حدود 200 سال پیش از منطقه‌ای که اکنون در شمال شرقی  اوگاندا قرار دارد، به سرزمین کنونی خود نقل مکان کرده‌اند، جایی که جی و  کریمجونگ هنوز در آن نزدیک هستند. تورکانا دامداران سرسختی هستند که  برایشان نام می‌گذارند، آواز می‌خوانند و با پشتکار از آنها مراقبت  می‌کنند.


قبیله سامبورو

/post-700

سامبورو مردمی نیلوتیک در شمال مرکزی کنیا هستند. سامبورو دامداران نیمه  عشایری هستند که عمدتاً گاو گله می‌کنند اما گوسفند، بز و شتر نیز  نگهداری  می‌کنند. نامی که آنها برای خود استفاده می‌کنند Lokop یا Loikop است.  سامبورو به گویش سامبوروی زبان ماا که یک زبان نیلوتیک است صحبت می‌کند.  زبان ماآ نیز توسط 22 قبیله دیگر از جامعه ماآ صحبت می‌شود که به نام  ماسایی شناخته می‌شود. پارک‌های بازی بسیاری در این منطقه وجود دارد که یکی  از شناخته شده‌ترین  آنها، ذخیره گاه ملی سامبورو است. قبیله سامبورو بعد  از کیسونکو (Isikirari) در تانزانیا و پورکو از کنیا و تانزانیا، سومین  قبیله بزرگ در جامعه ماآ در کنیا و تانزانیا است.


قبیله ماسایی

/post-699

ماسایی‌ها (سواحیلی: Wamasai) یک گروه قومی نیلوتیک هستند که در شمال، مرکز  و جنوب کنیا و شمال تانزانیا ساکن هستند. آنها به دلیل اقامت در نزدیکی  پارک‌های سافاری دریاچه‌های بزرگ آفریقا و آداب و رسوم و لباس‌های  متمایزشان در میان شناخته‌ شده‌ترین جمعیت‌های محلی در سطح بین‌المللی  هستند. ماسایی‌ها به زبان ماا (ɔl Maa) صحبت می‌کنند، یکی از اعضای خانواده  زبان‌های نیلوتیک که به زبان‌های دینکا، کالنجین و نوئر مربوط می‌شود. به   جز برخی از بزرگانی که در مناطق روستایی زندگی می‌کنند، اکثر مردم ماسایی  به زبان‌های رسمی کنیا و تانزانیا صحبت می‌کنند که سواحیلی و انگلیسی  هستند.


مردمان لو

/post-698

لو که جولوو یا کاویروندو نیز نامیده می‌شود، مردمی هستند که در میان چندین  قوم بانتو زبان در کشور هموار نزدیک دریاچه ویکتوریا در غرب کنیا و شمال  تانزانیا زندگی می‌کنند. با بیش از چهار میلیون جمعیت، لوها چهارمین گروه  قومی بزرگ در کنیا (حدود یک دهم جمعیت) پس از کیکویوها (که در سالهای  اول  پس از استقلال کنیا با آنها قدرت سیاسی مشترک داشتند) ، لوهیا و کالنجین.


مردم میجیکیندا

/post-697

میجیکیندا (“نه قبیله”) گروهی از 9 گروه قومی بانتو هستند که در سواحل  کنیا، بین رودخانه‌های ساباکی و اومبا، در منطقه‌ای که از مرز تانزانیا در  جنوب تا مرز نزدیک سومالی در جنوب امتداد دارد، ساکن هستند. باستان شناس  چاپوروکا کوسیمبا ادعا می‌کند که مردم میجیکندا قبلاً در شهرهای ساحلی  زندگی می‌کردند، اما بعداً در مناطق داخلی کنیا ساکن شدند تا از  تسلیم شدن  در برابر نیروهای مسلط پرتغالی که در آن زمان تحت کنترل بودند، اجتناب  کنند. از نظر تاریخی، گروه‌های قومی میجیکیندا توسط افراد خارجی ، Nyika یا  Nika نامیده می‌شوند. این یک اصطلاح موهن به معنای “مردم بوته‌ای” است. 9  گروه قومی که مردم میجیکیندا را تشکیل می‌دهند عبارتند از چونی،  کامبه،  دوروما، کائوما، ریبه، رابای، جیبانا، گیریاما و دیگو. دیگوها میجیکیندای  جنوبی هستند در حالی که بقیه میجیکیندای شمالی هستند. دیگوها به دلیل  نزدیکی به مرز مشترک در تانزانیا نیز یافت می‌شوند.


قبیله مرو (آمیرو)

/post-696

مرو یا آمیرو (از جمله نگا) یک گروه قومی بانتو هستند که در منطقه مرو کنیا  در زمین‌های حاصلخیز دامنه‌ شمالی و شرقی کوه کنیا، در استان شرقی سابق  کنیا زندگی می‌کنند. نام «مرو» هم به مردم و هم به منطقه اشاره دارد. پس از  اعلام قانون اساسی جدید در کنیا در 27 اوت 2010، مرو بزرگ بیشتر تعریف شد و  اکنون از شهرستان‌های دوقلوی تاراکا-نیتی و مرو تشکیل شده است. مرو بزرگ  تقریباً 13000 کیلومتر مربع (5000 مایل مربع) را پوشانده است که از رودخانه  توسی در مرز با شهرستان امبو در جنوب تا مرز شهرستان ایزیولو در شمال  امتداد دارد.